• Pałac Saski •

• Сансконский дворец •

• The Saxon Palace •

• Das Sächsische Palais •

• Саксонський палац •

• Saský Palác •

• Palais de Saxe •

• Palacio Saski •

• Palazzo Sassone •

• Το Σαξονικό Παλάτι •

• ארמון סאסקי •

Niezwykła historia Pałacu Saskiego

Необычайная история дворца Саски

The extraordinary history of the Saxon Palace

Die außergewöhnliche Geschichte des Sächsische Palais

Надзвичайна історія палацу Саскі

Mimoriadna história paláca Saský

L’histoire extraordinaire du Saxe Palace

La extraordinaria historia del Palacio Saski

La straordinaria storia del Palazzo Sassone

Η εξαιρετική ιστορία του Saski Palace

ההיסטוריה יוצאת הדופן של ארמון סאסקי

Pałac Saski

Miniatura przedstawia wygląd pałacu z 1938 roku.

Pałac Saski swoją nazwę zawdzięcza Augustowi II Sasowi, który w 1713 r. kupił barokowy pałac Morsztyna i rozbudował na królewską rezydencję. W 1797 r. król pruski nabył pałac dla skarbu państwa. Po powstaniach kościuszkowskim i listopadowym pałac zaczął popadać w ruinę, więc postanowiono go sprzedać z nakazem przebudowy. W 1837r. nowym właścicielem został Jan Skwarcow, kupiec z Brześcia Litewskiego, na stałe mieszkający w Warszawie.

Po gruntownej przebudowie, pałac przez ponad 20 lat był najbardziej ekskluzywnym apartamentowcem ówczesnej Warszawy. W północnym skrzydle na parterze miał swój „Handel Win” Antoni Bysieński, gdzie oprócz win węgierskich, reńskich i szampanów, zawsze był świeże ostrygi, cytrusy czy śledzie holenderskie. Obok znajdował się Magazyn Mody Francuskiej pani Adeli Hoffman i „Fabryka Perfum i mydeł toaletowych Fryderyk Puls”. W tym skrzydle mieszkał rządca domu Antoni Rembiewski, którego żona Wiktoria była jedną z najbardziej czynnych konspiratorek na terenie Królestwa Polskiego. Na I piętrze mieszkał dentysta Stanisław Loewenstein, który bezpłatnie leczył ubogich oraz lekarz Jan Oczapowski, autor nazwy pierwiastka „tlen”, a na III piętrze była galeria obrazów Alberta Wilczka. W południowym skrzydle znajdowały się wielopokojowe mieszkania arystokracji m.in. hrabiny Zofii Ossolińskiej i Cecylii Lubowidzkiej, mieszkanie rodziny Jadwigi Łuszczewskiej „Deotymy”, autorki „Panienki z okienka”. Poza tym było biuro dyrektora i założyciela Instytutu Muzycznego Apolinarego Kątskiego (ucznia Paganiniego), konsulat austriacki, Skład Cygar, Fabryka Obić Papierowych Rahn Sukces et Vetter, magazyn siodlarski i duża sala koncertowa. W pałacu mieściła się pensja dla dziewcząt pani Laury Guerin, gdzie wykładowcą był bajkopisarz Stanisław Jachowicz. Na kolumnadzie pałacu zapłonęło pierwsze w Warszawie „elektryczne słońce” – żarówka łukowa, oświetlając główną aleję parku w czasie dobroczynnego festynu.

W 1864 roku został siedzibą Dowództwa Warszawskiego Okręgu Wojskowego, a po odzyskaniu niepodległości siedzibą Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, przemianowanego w 1928 roku na Sztab Główny, w którym pracowali m.in. Marian Rejewski, Henryk Zygalski i Jerzy Różycki, którzy złamali szyfr niemieckiej ENIGMY. W 1923 roku ustawiono przed pałacem pomnik księcia Józefa Poniatowskiego długa Bertela Thorvaldsena, a 2 listopada 1925 roku pod arkadami kolumnady powstał Grób Nieznanego Żołnierza. Pałac został wysadzony w powietrze przez oddziały niemieckie pod koniec grudnia 1944. Odtworzono zniszczony fragment arkad kolumnady i Grób Nieznanego Żołnierza, który nadal jest najważniejszym miejscem pamięci narodowej w Polsce.

Architektura

W latach 1837- 1842 barokowy pałac przebudowano wg projektu Wacława Ritschla, przekształconego przez Adama Idźkowskiego. Powstały wówczas dwa samodzielne budynki z wewnętrznymi dziedzińcami. W miejscu rozebranego korpusu głównego wzniesiono kolumnadę na arkadach, która łączyła bezpośrednio plac z ogrodem. Pałac Saski od 1842 roku był wielokrotnie przebudowywany i remontowany. Usuwano i przywracano mu attykę, zmieniono mu dachy na jednospadowe oraz zmieniono elewację skrzydeł od strony ogrodu z neogotyckiej na klasycystyczną(w dwudziestoleciu międzywojennym).

Сансконский дворец

Миниатура представляет вид дворца с 1938 года.

Саксонский дворец обязан своим именем Августу II Сасу, который в 1713 году купил дворец Морштына в стиле барокко и распространилл его на королевскую резиденцию. В 1797 году прусский король приобрел дворец для казначейства. После костюшковского и ноябрьского восстаний дворец начал рушиться, тогда было решено продать его с приказом о восстановлении. В 1837 году новым владельцем стал Ян Скварцов, торговец из Бреста Литовского, постоянно проживающий в Варшаве.

После тщательной реконструкции дворец более чем на 20 лет был самой эксклюзивной квартирой тогдашней Варшавы.

В северном крыле, на первом этаже, Антони Бисиенски вел «Торговлю вином», в которой за исключением вин венгерских, ренских и шампанских, всегда были свежие острики, цитрусы или голландские селледки. Рядом с ним были Магазин Франкузской моды Адели Хофманн и «Фабрика парфюмерий и туалетных мыл Фридрик Пулс». Здесь жил правитель дома, Антоний Рембевски, жена которого, Виктория, была одной из самых активных заговорщиков в районе королевства Польши. На II этаже жил Станислав Лёвенштейн, стоматолог, который лечил бедных, и врач Ян Очаповски, автор имени химического элемента «кислород», а на III этаже была картийная галерея Алберта Вилчка.

В южном крыле находились многокомнатные квартиры аристократов, в том числе графинии Зофии Оссолинской и Цецылии Лубовидзкой, квартира семьи Ядвиги Лушчевской «Деотимы», авторки «Молодой леди из окна». Кроме того там находилось бюро директора и основателя музыкального института Аполинарего Комтского (ученика Паганинего), австриацкое консульство, магазин сигар, Фабрика бумажной обивки Rahn Sukces et Vetter, седельный склад и большой концертный зал.

Во дворце была школа для девушек Лауры Цуерин, где преподавателем был баснописец Станислав Яхович.

На колоннаде дворца было освещено первое «электрическое солнце» в Варшаве – арочная лампа, освещающая главную аллею парка во время благотворительного фестиваля.

В 1864 году дворец стал штаб-квартирой команды варшавского военного округа, а после восстановления независимости штаб-квартирой Генерального штаба польской армии, переименованной в 1928 году в Генштаб, в котором работали, в частности, Мариан Реевски, Генрих Зыгалский и Ежи Рожицки, которые сломали немецкий шифр Энигма [ENIGMA].

В 1923 году перед дворцом был поставлен памятник священнику Юзефу Понятовскому, а 2 ноября 1925 года под аркадами колоннады была создана Могила неизвестного солдата.

Дворец был взорван немецкими отрядами в конце декабря 1944 года. Были реконструированы разрушенный фрагмент аркад колоннады и Могила неизвестного солдата были реконструированы дает важнейшее место национальной памяти в Полии.

Архитектура

Во время l837-l842 дворец в стиле барокко был перестроен по проекте Вацлава Ритшла, преобразованного Адамом Идзковским. В то время возникли два самодельные здания с внутренними двориками. На месте демонтажа корпуса ​​на аркадах была установлена колонна, которая непосредственно связывала дворец с садом. Саксонский дворец с 1842 года был перестроен и отреставрирован многократно. Чердаки были удалены и восстановлены, крыши были превращены в одноэтажную крышу, а крылья были изменены с неоготики на класицистическую сторону (в двадцать второй межвоенный период).

PAŁAC SASKI (około 8 minut i 55 sekund)

Jest największym i jednocześnie najstarszym modelem w naszej kolekcji, zajmującym powierzchnię dziewięciu metrów kwadratowych przy szerokości trzech metrów. Lokalizacja pierwowzoru nie nastręcza żadnej trudności, ponieważ jego zachowanym do dziś reliktem jest powszechnie rozpoznawalny Grób Nieznanego Żołnierza na pl. Marszałka Piłsudskiego. Gmach nie został jeszcze odtworzony przez nas w całości, brakuje bowiem bliźniaczych skrzydeł bocznych na tyłach pałacu, które niegdyś sąsiadowały z Ogrodem Saskim. Model rekonstruuje wygląd budynku zgodnie ze stanem w roku 1938. Udało się odnaleźć pomiarowe plany pałacu, co było sytuacją w naszej pracy zupełnie wyjątkową. Rezultatem jest absolutna precyzja w odtworzeniu szczegółów.

Początek dziejów tego szczególnego dla wszystkich Polaków miejsca jest związany z osobą Jana Andrzeja Morsztyna, referendarza koronnego oraz wybitnego pisarza i poety, dla którego w 1664 r. ukończono budowę barokowego pałacu. W roku 1713 rezydencję kupił król August II z saskiej dynastii Wettinów w celu jej włączenia w skład projektowanego olbrzymiego założenia urbanistycznego, nazwanego później Osią Saską. O dziejach całego założenia pałacowo-ogrodowego opowiemy pod koniec spaceru przy innej makiecie, tymczasem poinformujemy jedynie, że rozbudowywana przez ponad 20 lat rezydencja zyskała skrzydła boczne oraz oficyny ujmujące po bokach i od czoła wielki dziedziniec przedni, który z czasem przekształcił się w plac Saski, obecny pl. Marszałka Piłsudskiego. Mimo powiększenia, pałac był nadal zbyt ciasny dla okazałego liczebnie dworu królewskiego, toteż drezdeńscy architekci monarchy tworzyli przez wiele lat coraz to nowe projekty rozbudowy, wyburzenia gmachu i zastąpienia go nowym, albo wręcz wybudowania znacznie większego pałacu w zachodniej części przyległego Ogrodu Saskiego. Żaden z tych zamiarów nie został zrealizowany, a rezydencja po śmierci drugiego Wettina na polskim tronie – Augusta III w roku 1763 – opustoszała i w następnych dekadach zaczęła popadać w coraz większe zaniedbanie, mimo ponawianych pomysłów na jej przebudowę. W latach 1802-1817 w Pałacu Saskim działało Liceum Warszawskie, kierowane przez Samuela Bogumiła Lindego, autora pierwszego słownika języka polskiego. Wykładowcą języka francuskiego i literatury był od 1810 r. Mikołaj Chopin, który zamieszkał tu z żoną i dwoma synami. Jednym z nich był świetnie zapowiadający się pianista i kompozytor Fryderyk Chopin. W epoce Księstwa Warszawskiego, w latach 1807-1814, rezydencja nadal należała do dynastii Wettinów, a personalnie do księcia warszawskiego Fryderyka Augusta I. Po upadku księstwa zmuszony był on sprzedać pałac rządowi Królestwa Polskiego, kadłubowego państewka pod protektoratem rosyjskiego cara Aleksandra I, utworzonego w 1815 r. na Kongresie Wiedeńskim. Rok później w budynku zainstalował się Sztab Główny. W l. 1815-1825 dziedziniec pałacowy, przekształcony już w plac, stał się miejscem parad, musztry i tzw. odpraw posyłek, odbywanych przez oddziały polskie w obecności wielkiego księcia Konstantego, brata cara Mikołaja I i naczelnego wodza Wojska Polskiego. Do historii przeszedł sadyzm, z jakim Konstanty traktował dowódców i żołnierzy ćwiczących oddziałów, doprowadzając niektórych z nich do samobójstwa.

Po powstaniu listopadowym 1830 r. i przegranej wojnie z Rosją niemodny, opuszczony i na poły zrujnowany Pałac Saski stał się zbędny i nadmiernie kosztowny. W rezultacie został wystawiony na licytację, która dopiero w drugim podejściu, w roku 1836 zyskała odzew trzynastu oferentów. Władze postawiły warunek wyburzenia starego morsztynowskiego korpusu głównego i zbudowanie w jego miejsce ażurowej przegrody w rodzaju ozdobnej kraty lub bramy, która otwierałaby widok na Ogród Saski. Boczne skrzydła należało gruntownie odrestaurować. Zażądano również przeznaczenia pierwszego piętra na lokale „dla porządniejszych familii lub restauracji pierwszego rzędu”. Każdy z licytujących został zobowiązany do przedstawienia projektu, tak więc licytacja przerodziła się tym samym w konkurs architektoniczny. Mimo, iż pierwszą i drugą nagrodę uzyskały projekty najwybitniejszego ówcześnie warszawskiego architekta Henryka Marconiego, wyniki te zostały zignorowane przez księcia Iwana Paskiewicza – rosyjskiego namiestnika Królestwa Polskiego i zdobywcy Warszawy w 1831 r. Jego wybór padł na nagrodzoną trzecim miejscem pracę Wacława Ritschla, na którą poprawki naniósł Adam Idźkowski. Architekci reprezentowali rosyjskiego kupca Iwana Skwarcowa, który ostatecznie nabył pałac w 1837 r. Do czasów wykopalisk archeologicznych w roku 2005 powszechnie przyjmowano, że nowy właściciel zburzył tylko środkowy korpus gmachu, okazało się jednak, że zrównany z ziemią został cały pałac, tak więc budowla, która przejęła jego nazwę była z wyjątkiem części piwnic zupełnie nowym obiektem, zrealizowanym w l. 1838-1842. Nie był to już także pałac, a raczej bliźniacze kamienice połączone imponującą kolumnadą. Zgodnie z wymogami konkursu otwierały one widok na Ogród Saski, który możemy dostrzec w prześwicie kolumn na planie Warszawy z pierwszej połowy XIX w. Formy późnego klasycyzmu, którego wyróżnikiem w Warszawie były m.in. właśnie kolumnady, wyszły już ówcześnie z mody, a domy Skwarcowa okazały się ostatnimi, które w tym stylu zbudowano w mieście. Określenie „Kamienica Skwarcowa” szybko wypadło z obiegu, a warszawianie powrócili do nazwy „Pałac Saski”, ignorując fakt, że ten już nie istnieje. O ciekawych postaciach zamieszkujących w tamtych czasach nowy gmach możemy dowiedzieć się z towarzyszącej makiecie tablicy informacyjnej.

Wraz z budynkiem zmieniało się jego otoczenie. W 1841 r. przed kolumnadą odsłonięto wzniesiony z woli cara haniebny dla Polaków obelisk poświęcony polskim generałom, którzy w 1830 r. zostali zabici przez powstańców jako przeciwnicy rebelii. Na miejscu przeniesionego pomnika zaczęto pod koniec stulecia budowę olbrzymiego, prawosławnego soboru Aleksandra Newskiego, który został ukończony w 1912 r., a już 14 lat później decyzją polskich władz rozebrany. Jak wyglądał plac Saski z gigantyczną cerkwią o 70-metrowej, górującej nad miastem dzwonnicy, możemy się przekonać, patrząc na zdjęcie lotnicze ustawione za makietą, po jej lewej stronie.

W 1868 r. tak zwany Pałac Saski został zakupiony przez rosyjskie Ministerstwo Wojny i do roku 1915 pełnił funkcję siedziby Sztabu Warszawskiego Okręgu Wojskowego. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę mieścił się tu Sztab Generalny, a w jego składzie Oddział Drugi, czyli kontrwywiad. Na jego zlecenie pracowali w budynku genialni matematycy – Marian Rejewski, Jerzy Różycki i Henryk Zygalski, którzy w 1932 r. rozpracowali niemiecką maszynę szyfrującą „Enigma” i zbudowali jej działającą replikę.

W roku 1925 pod arkadami kolumnady odsłonięto pomnikową oprawę Grobu Nieznanego Żołnierza – miejsce pochówku bezimiennego obrońcy Lwowa z 1919 r. – wydobytego z mogiły na losowo wybranym pobojowisku.

Przed arkadami zainscenizowaliśmy zmianę warty przed Grobem, codzienną ceremonię, która odbywa się po dziś dzień. W makiecie odtworzyliśmy płaskorzeźby w krużganku i płytę nagrobną wraz z napisem, co łatwiej zobaczyć zachodząc na tyły modelu. Wiernie zrekonstruowaliśmy podejście do Grobu, w tym bruk i trotuary, zgodnie ze stanem po ich wymianie w 1938 r. W tamtych czasach pod kolumnadę można było podjeżdżać samochodami, których modelom także warto się przyjrzeć.

Centralnym elementem przedpola makiety pałacu jest miniatura pomnika księcia Józefa Poniatowskiego, bohatera narodowego, poległego w Bitwie Narodów pod Lipskiem w 1813 r. Dzieje tego monumentu mogłyby posłużyć za kanwę scenariusza filmowego. Odlany w 1830 r. na podstawie modelu dłuta sławnego duńskiego rzeźbiarza Berthela Thorwaldsena, miał być ustawiony przez Pałacem Namiestnikowskim przy Krakowskim Przedmieściu, czyli tam, gdzie stoi obecnie. Wybuch powstania listopadowego zniweczył te zamiary, a składowany w twierdzy modlińskiej pomnik miał być z rozkazu cara przerobiony na posąg patrona fortecy – św. Jerzego, ostatecznie jednak wyprosił go dla siebie książę feldmarszałek Paskiewicz. Ustawił on spiżową figurę księcia w swej ukraińskiej rezydencji w Homlu. W 1870 r. przed Pałacem Namiestnikowskim, dziś Prezydenckim, z nakazu cara wzniesiono pomnik tegoż Paskiewicza. Monument przetrwał do wyjścia Rosjan z Warszawy i został usunięty w roku 1917. Po podpisaniu w 1921 r. polsko-sowieckiego Pokoju Ryskiego pomnik Poniatowskiego powrócił do Warszawy, ale stanął już na nowym miejscu, przed Pałacem Saskim. Cokół posągu wykonano z użyciem granitowych płyt pozyskanych z pomnika Paskiewicza, niejako wyrównując rachunki ze znienawidzonym satrapą. Nasi modelarze wiernie zreplikowali w modelu ich wygląd, łącznie z charakterystycznymi spękaniami kamienia.

Pomnik i pałac przetrwały do grudnia 1944 r., kiedy zostały wysadzone w powietrze przez Niemców planowo burzących miasto po upadku Powstania Warszawskiego. Saperom chyba jednak drgnęła ręka przy minowaniu kolumnady i w rezultacie w morzu gruzów przetrwał centralny segment Grobu Nieznanego Żołnierza z samą mogiłą. Fragment ten został zachowany jako trwała ruina, symbol śmierci i odrodzenia Warszawy. Z wywiezionych przez Niemców na złom resztek pomnika udało się odnaleźć tylko nikłe fragmenty, szczęśliwie jednak w Kopenhadze przetrwał jego model, który posłużył duńskim darczyńcom do wykonania wiernej kopii pierwowzoru. Posąg Poniatowskiego wrócił ostatecznie na Krakowskie Przedmieście, gdzie miał pierwotnie stanąć. Historia zatoczyła więc koło, ale przyszłość miejsca po drugim Pałacu Saskim nie jest jeszcze przesądzona, od lat bowiem trwają przymiarki do jego rekonstrukcji jako ważnego symbolu burzliwej historii Warszawy.

The Saxon Palace

The miniature shows the palace in 1938.

The Saxon Palace was named after the king Augustus II who bought this baroque Morsztyn’s palace and enlarged it to become a royal residence. In 1797 the Prussian king purchased the palace for the state. After the Kościuszkowkie uprising and the November uprising, the palace started to dilapidate so it was decided to sell it with the order of the conversion. In 1837 Jan Skwarcow, a merchant from Brest (Brześć Litewski) permanently living in Warsaw, became the new owner.

After the thorough reconstruction, the palace was the most luxurious apartment building in Warsaw for 20 years.

There was ‘Wine Trade’ (‘Handel Win’) owned by Antoni Bysieński in the northern wing on the ground floor. Here, in addition to the Hungarian and Rhenish wine and champagne, there were always fresh oysters, citrus fruit, and Dutch herrings. Next to the Wine Trade, there was a French Fashion Magazine owned by Adela Hoffman and ‘Fryderyk Puls – The Perfume and Soap Factory’. The administrator of the house, Antoni Rembiewski, lived in this wing. His wife, Wiktoria, was one of the most active conspirators in the Kingdom of Poland. The first floor was occupied by the dentist Stanisław Loewenstein, who treated poor patients free of charge and by the doctor, Jan Ocza powski, the author of the Polish name for oxygen (‘tlen’). The third floor was the gallery of Albert Wilczek’s paintings.

In the southern wing there were multi room apartments of the aristocracy, for example of the countess Zofia Ossolińska and Cecylia Lubowidzka, the apartment of the family of Jadwiga Łuszczewska ‘Deotyma’ who was the author of the novel ‘Panieńka z okienka’ (‘The Lady in the Window’). There were also the office of the founder and the director of the Music Institute, Apolinary Kątski ( the student of Paganini), the Austrian consulate, The Cigar Warehouse, The Rahn Sukces et Vetter Paper Padding Factory, the saddle magazine and a big concert hall.

In the palace, there was a boarding school for girls run by Laura Guerin, where one of lecturers was the author of the books for children, Stanisław Jachowich.

On the colonnade of the palace there was the first ‘electric sun’ in Warsaw – an arc light-which was lighting the main park alley during the charity garden party.

In 1864, the palace became the seat of the Headquarters of the Warsaw Military District and after Poland had regained independence it was the seat of the General Staff of the Polish Armed Forces, renamed in 1928 the Main Staff, the place of work of Marian Rejewski, Henryk Zygalski and Jerzy Różycki who cracked the code of the German ENIGMA.

The monument of Józef Poniatowski made by Bertel Thorvaldsen was put in front of the palace in 1923, and on the 2nd of November 1925 under the colonnade arcades the Tomb of the Unknown Soldier was created.

The palace was blown up by the German forces at the end of December 1944. The destroyed part of the colonnade arcades were rebuilt together with the Tomb of the Unknown Soldier which is still the most important national place of remembrance in Poland.

Architecture

In the years 1837-1842 the baroque palace was remodelled according to the design of Wacław Ritschel, changed by Adam Idźkowski. The two independent buildings with the interior courtyards were created. The new colonnades on arcaded was erected in place of the destroyed main corpus. It joined the square directly with the garden. Since 1842 the Saxon Palace was repeatedly changed and renovated. The attic was removed and then added again, the roofs were changed into the penthouse roof and the elevation of the wings from the side of the garden was changed from the Neo-Gothic into Classicism style ( during the interwar period).

Das Sächsische Palais

Das Modell zeigt den Palast im Jahre 1938.

Das Sächsische Palais verdankt dem Kurfürsten und Herzog von Sachsen Friedrich August I. von Sachsen und ab 1697 als August II. König von Polen-Litauen, auch August der Starke genannt, seinen Namen. 1713 erwarb August der Starke die damals Morsztyn-Palast genannte barocke Residenz und baute sie aus. 1797 wurde das Palais vom König von Preußen gekauft. Nach dem Kosciuszko-Aufstand von 1794 sowie dem November-Aufstand von 1830/1831 verfiel der Palast zur Ruine. Daher wurde die Stadt angewiesen ihn zu verkaufen. Einzige Voraussetzung war, dass der neue Eigentümer das Gebäude renoviert und umbaut. So wurde Jan Skwarcow, ein Kaufmann aus Brest-Litowsk, neuer Inhaber des Gebäudes.

Nach de Grundrenovierung war der Palast über zwanzig Jahre lang das exklusivste Mietshaus im damaligen Warschau.

Im Erdgeschoss des Nordflügels hatte Antoni Bysienski seinen „Handel Win“ (Weinhandel), wo es außer ungarische und rheinischeWeine sowie Champagner auch frische Austern, Zitrusfrüchte und Holländische Matjes im Angebot gab. Daneben hatte Frau Adel Hoffmann ein Französisches Modehaus und Fryderyk Puls eine Parfüm- und Seifenfabrik. Zudem residierte hier der Hausverwalter Antoni Rembiewski, dessen Frau Wiktoria eine der aktivsten Aufständischen im ganzen Königreich Polen (Kongresspolen) war. Im ersten Stock wohnte der Zahnarzt Jan Oczapowski, der Autor der polnischen Bezeichnung des chemischen Elements Sauerstoff – auf Polnisch „tlen“.Schließlich befand sich noch im dritten Stock die Bildergalerie von Albert Wilczek.

Im Südflügel wurden Wohnungen mit mehreren Zimmern für die Aristokratie eingerichtet. Hier zogen u.a. Gräfin Zofia Ossolinska, Cecylia Lubowidzka oder auch Jadwiga Luszczewska „Deotyma“, die Autorin von „Panienka z okienka“, ein. Außerdem befand sich hier das Büro des Direktorsdes Musikinstituts ApolinaryKatski, der Schüler von Paganini war, die österreichische Botschaft, ein Zigarrenspeicher, die Papierbezugsfabrik Rahn Sukces et Vetter, ein Sattlerlager, ein riesiger Konzertsaal und die Mädchenschule von Frau LauryGuerin.

Auf der Kolonnade des Palastes erstrahlte die in Warschau erste „elektrische Sonne“, also eine Kohlebogenlampe, die die Hauptallee des Parks während eines Wohltätigkeitsfestes beleuchtete.

Ab 1864 hatte hier die Kommandostelle des Warschauer Militärbezirks ihren Sitz. Nach der Wiedererlangung der Unabhängigkeit 1918 entsprechend der Generalstab der Polnischen Armee. Hier haben u.a. Marian Rejewski, Henryk Zygalski und Jerzy Rozyckiden ENIGMA-Code gebrochen.

1923 wurde vor dem Palast die Reiterfigur von Fürst Jozef Poniatowski nach Projekt von Berthel Thorvaldsen aufgestellt. Am 2. November 1925 wurde im Arkadengang das Grab des Unbekannten Soldaten eingerichtet.

Ende Dezember 1944 wurde der Palast durch deutsche Einheiten in die Luft gesprengt. Wiedererrichtet wurde nur der Teil der Kolonnade, wo sich das Grab des Unbekannten Soldaten befindet. Bis heute ist dieser Ort der wohl wichtigste für die nationale Einheit und Erinnerung.

Architektur

In den Jahren 1837 – 1842 wurde der Palast nach Entwurf von Waclaw Ritschel umgebaut und von Adam Idzkowski angepasst. So entstanden im Prinzip zwei voneinander unabhängige Gebäude mit jeweils einem Innenhof. Zwischen den beiden Flügeln ersetzte man das Mittelgebäude durch eine Kolonnade gestützt auf Arkaden. Dieser Säulengang fungierte als Bindeglied zwischen dem Sächsischen Garten und dem Platz. Ab 1842 wurde der Palast mehrmals renoviert und umgebaut. Die Attika wurde mal abgetragen, mal wieder aufgesetzt, das Dach wurde in ein Pultdach umgebaut und die Fassaden der Seitenflügel aus Gartenperspektive wurden von der Neugotik in klassizistische Formen angepasst (zwanziger Jahre des 20. Jahrhunderts).

Palazzo Sassone

La miniatura rappresenta l’edificio dal 1938.

Il nome del palazzo viene da August II Sas (Re di Polonia) che nel 1713 comprò un palazzo barocco di Morsztyn e lo aumentò alla grandezza di una residenza reale. Nel 1797 il re di Prussia acquistò il palazzo per il Tesoro di Stato. Dopo la rivolta di Kosciuszko e la Rivolta di Novembre (1830-1831) il palazzo iniziò a cadere in rovina e per questo motivo fu venduto con l’ordine di ricostruzione. Nel 1837 il nuovo proprietario del palazzo diventò Jan Skawcow, un mercante da Brzesc Litewski che aveva il suo domicilio a Varsavia.

Dopo la ricostruzione profonda il palazzo era il casamento più lussuoso a Varsavia di allora per 20 anni. Nel fianco settentrionale era localizzato il negozio dei vini di Antoni Bysieński dove tranne i vini ungheresi, renani e un champagne, sempre c’erano anche ostriche fresche, aringhe ollandesi. In quartiere si trovava il Magazzino della Moda Francese di Adela Hoffman e la „Fabbrica” dei profumi e saponi di Fryderyk Puls. In quel fianco abitava l’amministratore del palazzo Antoni Rembiewski con la sua moglie Wiktoria che fu una dei cospiratori più attivi in quel periodo sul territorio di Regno di Polonia. Al primo piano abitava il dentista Stanisław Loewenstein che curava i poveri senza pagamento e il dottore Jan Oczapowski, l’autore del nome dell’elemento chimico „tlen” [ossigeno]. Al terzo piano si situava la galleria delle pitture di Albert Wilczek.

Al fianco meridionale si trovavano gli appartamenti dell’aristocrazia per esempio di Zofia Ossolińska e Cecylia Lubowidzka, Jadwiga Łuszczewska „Deotyma”, l’autrice di „Panienka z okienka”. C’era anche l’ufficio del dirittore e fondatore dell’Istuto Musicale di Apolinary Kątski (alunno di Paganini), consulato austriaco, il Magazzino di Cigarette, la Fabbrica di tapezzerie di carta Rahn Sukces et Vetter, un magazzino selleria e una grande sala da concerto. Nel palazzo si trovava anche la scuola per ragazze giovani di Singora Laura Guerin dove il favolista Stanisław Jachowicz era un docente. Nel colonnato del palazzo infiammò il primo a Varsavia „sole elettrico” – una lampada ad arco, illuminando il viale principale del Parco Sassone mentre una festa caritativa. Nel 1864 diventò la sede del Warszawski Okręg Wojskowy [un circondario militare] e dopo il recupero dell’independenza la sede di Sztab Generalny Wojska Polskiego [un Comando Militare di Polonia] rinominato nel 1928 in „Sztab Główny” dove lavoravano Marian Rejewski, Henryk Zygalski e Jerzy Różycki che decifrarono la macchina tedesca ENIGMA. Nel 1923 davanti del palazzo fu situato il monumento di Józef Poniatowski fatto da Bertel Thovaldsen e il 2 novembre 1925 sotto le arcate del colonnato sorse la tomba del milite ignoto. Il Palazzo fu fatto esplodere in dicembre 1944 dopo la Rivolta di Varsavia dai tedeschi. Fu ricostruito un frammento delle arcate del colonnato e la tomba che anche adesso è il posto più importante della memoria nazionale in Polonia.

L’ARCHITETTURA

Negli anni 1837-1842 il palazzo barocco fu ricostruito a base del progetto di Wacław Ritschel mutato da Adam Idźkowski. Furono costruiti due edfici separati con i cortili interiori. In posto di (korpus) demolito fu sorso il colonnato alle arcate che connetteva una piazza con un giardino. Palazzo Sassone dal 1842 fu più volte ricostruito. Fu eleminata e restaurata una soffitta, fu cambiato il tetto a una falda e fu cambiata una elevazione dei fianchi dalla parte di un giardino da neogotica a classicistica (nel periodo interbellico).

Saský Palác

Miniatúra znazorňuje vzhľad palácu z 1938.

Saský palác vďačí svoj názov Augustovi II Saskému, ktorý v 1713 kúpil barokový Morsztynov palác a prestavil na kráľovskú rezidenciu. V 1797 prusky kráľ kúpil palác pre štátnu pokladnicu. Po Kościuszkovom a novembrovom povstaní palác začal chátrať, tak bolo rozhodnuté o jeho predaji a príkazom prestavby. V roku 1837 zostal novým majiteľom Jan Skwarcow, obchodník z Brestu Litovského, stále bývajúci vo Varšave.

Po generálnej oprave, bol palác po dobu viac ako 20 rokov najexkluzívnejším apartmánovým domom vtedajšej Varšavy. V severnom krídle na prízemí mal svoj „Obchod s vínom“ Antoni Bysieński, kde okrem maďarských, rýnskych vín a šampanského, boli vždy čerstvé ustrice, citrusy alebo holandské slede. Vedľa sa nachádzal Obchod s francúskou módou pani Adeli Hoffman a „Továreň parfumov a toaletných mydiel Fryderyk Puls”. Toto krídlo obýval správca domu Antoni Rembiewski, ktorého manželka Wiktoria, bola jednou z najčinnejších konšpiratoriek na území Poľského kráľovstva. Na prvom poschodí býval zubár Stanisław Loewenstein, ktorý zdarma liečil chudobných a lekár Jan Oczapowski, autor poľského názvu prvku „kyslík”, na 3. poschodí bola galéria obrazov Alberta Wilczka.

V južnom krídle sa nachádzali mnohoizbové byty aristokracie o.i. grófky Zofie Ossolińskiej a Cecylie Lubowidzkiej, byt rodiny Jadwigi Łuszczewskiej „Deotymy”, autorky knihy „Panienka z okienka”. Okrem toho kancelária Inštiútu hudby Apolinára Kątského (žiaka Paganiniho), rakúsky konzulát, Sklad Cigár, Továreň papierových obkladov Rahn Sukces et Vetter, sedlový sklad a veľká koncertná miestnosť. V paláci okrem toho bol výchovný dom pre dievčatá pani Laury Guerin, kde vychovávateľom bol bájkar Stanisław Jachowicz. Na stĺporadí sa zasvietlo prvé vo Varšave „elektrické slnko“ – oblúková žiarovka, ktoré osvetľovala hlavnú alej parku počas dobročinného podujatia. V 1864 bol hlavným sídlom vedenia Varšavského vojskového obvodu, a po znovuzískaní nezávislosti sídlom Generálneho štábu poľského vojska, premenovaného v 1928 na Hlavný štáb, v ktorom pracovali o.i. Marian Rejewski, Henryk Zygalski a Jerzy Różycki, ktorí prelomil šifrovanie nemeckej ENIGMY. V 1923 bol pred palácom postavený pomník prínca Józefa Poniatowského, ktorého autorom bol Bertel Thorvaldsen, a 2 novembra 1925 pod arkádmi stĺporadia vznikol Hrob neznámeho vojáka. Palác bol vyhodený do vzduchu nemeckými vojskami na konci decembra 1944. Zničený fragment arkád stĺporadia, ktorý bol obnovený a Hrob neznámeho vojáka, je stále najdôležitejším miestom národnej pamäti v Poľsku.

Architektúra

V rokoch 1837-1842 bol barokový palác prestavaný podľa projektu Wacława Ritschla, zmeneného Adamom Idźkowskim. Vznikli vtedy dve samostatné budovy s vnútornými nádvoriami. Na mieste rozobraného hlavného telesa bolo postavené stĺporadie na arkádach, ktoré spájalo námestie priamo so záhradou. Saský palác od 1842 roku bol viackrát prestavovaný a opravovaný. Jeho atika bola odstraňovaná a obnovovaná, strechy sa menili na strechy s jedným svahom a fasáda krídiel od strany záhrady sa zmenili z neogotickej na klasicistickú (v medzivojnovom období).

Саксонський палац

Макет презентує палац станом на 1938 рік.

Своєю назвою будинок завдячує Августу II Саксонському, який у 1713 році придбав бароковий палац Морштина і перебудував його під королівську резиденцію. У 1797 роціпруський король викупив його для державної скарбниці. Після повстання Костюшка та листопадового повстанняпалац почав занепадати.Було вирішено його продати за умови, що новий власник перебудує будинок. Садибу викупив у 1837 році Іван Скварцов, купець із Брест-Литовська, який постійно мешкав у Варшаві.

Після грунтовної реконструкції,впродовж понад 20 років,палацбув найпрестижнішим прибутковим будинком тогочасної Варшави.

У північному крилі на першому поверсі знаходився “HandelWin” Антонія Бисєнського, де крім угорських, рейнських та шампанських вин завжди були свіжі устриці, цитруси та голландські оселедці. Поряд розташовувався магазин французької моди пані Аделі Хофмані“Фабрика парфумів та туалетного мила Францішек Пульс”.Також у цьомукрилі мешкав управитель будинкуАнтонійРембєвський. На другому поверсі знаходилася квартири дантиста Станіслава Льовенштейна, який безкоштовно лікував біднихта лікаря Яна Очаповського, що є автором польської назви хімічного елементу кисню. На четвертому поверсірозташовувалася картинна галерея Альберта Вілчка.

У південному крилі знаходилися багатокімнатні квартири аристократів, таких як: графині Софія Оссолінська та СесиліяЛюбовіцька, родинна квартира ЯдвігіЛущевської (“Деотими”) – автора “Панянки у віконці”. Окрім того тут містився офіс засновника та директора Музичного інституту АполінаріяКонтського, учня Паганіні, а також австрійське консульство, склад сигар, шпалерна фабрика RahnSukcesetVetter, магазин сідел та велика концертна зала.

У палацізнаходивсяпансіон для дівчат Лори Герін, у якомувикладавписьменник-казкарСтаніславЯхович.

На колонаді палацу загорілося перше у Варшаві “електричнесонце” –дугова лампа, щоосвітлювалаголовну алею парку під час доброчинного свята.

У 1864 році палац став садибою Командування Варшавського військового округу, а після отримання незалежності тут знаходився Штаб Генерального польського війська, який у 1928 році змінив назву на Головний штаб. Тут працювали Маріан Реєвський, ГенрикЦигальський та ЄжиРожицький, які зламали шифр німецької Енігми.

У 1923 році перед палацом було встановлено пам’ятник принцу Юзефу Понятовському, виконаний БертелемТорвальдсеном, а 2 листопада 1925 року під аркадами колонади було споруджено Могилу невідомого солдата.

Палац висадили у повітря німецькі підрозділи наприкінці грудня 1944р. Після війни було відновлено частину аркад колонади та Могилу невідомого солдата, яка на сьогодні є одним із найважливіших місць людської пам’яті у Польщі.

Архітектура

Протягом 1837-1842 років бароковий палац було перебудовано згідно проекту Вацлава Рітшля, переробленого Адамом Іджковським. Тодібулозбудованодвіокремібудівлі з внутрішніми двориками, а на місцірозібраного головного корпусу з’явиласяколонада на аркадах, яка з’єднувалаплощу з садом. Після 1842 року палац багаторазовоперебудовували та ремонтували. Протягомміжвоєнногодвадцятиліттяпозбувалися та відновлювали аттик, замінилидахи на односхилі, а зовнішнюстінукрилазісторони саду переробили з неоготичної на класицистичну.

Palacio Saski

La miniatura presenta el aspecto del palacio en el año 1938.

El Palacio Saski debe su nombre a Augusto II (Sas), quien compró en 1713 el palacio barroco de Morsztyn y lo expandió para convertirlo en una residencia real. En 1797, el rey de Prusia adquirió el Palacio para la hacienda. Tras los levantamientos de Kościuszko y de Noviembre, el palacio comenzó a caer en abandono, por lo que se decidió su venta con una orden de reconstrucción.

En 1837, el nuevo propietario fue John Skwarcow, un comerciante de Brest que vivía permanentemente en Varsovia.

Tras una completa renovación, el palacio pasó a ser el recinto de apartmentos más exclusivos de Varsovia durante más de 20 años.

En el ala norte de la planta baja Antoni Bysieński tenía su „comercio de vinos”, donde además de vinos húngaros, Champaña y de Rin siempre habían ostras frescas, cítricos y arenques holandeses.

Al lado se encontraba la Revista de Moda Francesa de la Sra. Adela Hoffman y la Fábrica de Perfumes y jabones de Fryderyk Puls – („Fabryka Perfum i mydeł tualetowych Fryderyk Puls”) En este ala del palacio de Stewart vivía Antoni Rembiewski, cuya esposa Victoria fue una de las conspiradoras más activas en el Reino de Polonia. En el primer piso vivía el dentista Stanisław Loewenstein, quien curaba gratuitamente a los pobres y el médico Jan Oczapowski, autor del nombre del elemento “oxígeno”. En el tercer piso se encontraba la galería de los cuadros de Alberto Wilczek.

En el ala sur, se encontraban apartamentos aristocraticos de varias habitaciones en los cuales vivían, entre otros la Condesa Sophia Ossolińska y Cecilia Lubowidzka, el apartamento familiar de Jadwiga Łuszczewska, autora del libro “Las señoritas de la ventana” – (Panienki z okienka).

Además estaba la oficina del Director y fundador del Instituto de Música de Apollinaire de Kontski (Apolinary Kątski) (quien fue discípulo de Paganini), el Consulado de Austria, un almacén de puros, la fábrica de tapices de papel “Rahn Sukces et Vetter”, una revista de sillas para caballos y una sala de conciertos grande.

En el Palacio se encontraba también la pensión para señoritas de la señora Laura Guerin, donde uno de los profesores era el escritor de cuentos Stanisław Jachowicz.

En la columnata del palacio se iluminó el primer “sol eléctrico”, un bombillo en forma de arco, que iluminaba la avenida principal del parque durante una recepción de caridad.

En 1864 el palacio se convirtió en la sede del Distrito Militar de Varsovia y tras recuperar la independencia, pasó a ser la sede del Estado Mayor del Ejército Polaco.

En 1928 fue retitulado como Cuartel General, en el cual trabajaron, entre otros Marian Rejewski, Henryk Zygalski i Jerzy Różycki, quienes descifraron el código alemán ENIGMA.

En 1923, en frente del palacio se estableció un monumento al príncipe Józef Poniatowski realizado por Bertel Thorvaldsen y el 02 de noviembre de 1925, bajo los soportales de la columnata se creó la Tumba del Soldado Desconocido.

El Palacio fue volado por las tropas alemanas a finales de diciembre de 1944. Se reconstruyó un fragmento destruido de los pórticos de la columnata y la Tumba del Soldado Desconocido, el cual sigue siendo el lugar más importante de la memoria nacional polaca.

Arquitectura

Durante los años 1837-1742 el palacio barroco fue reconstruido según el diseño de Waclaw Ritschel, y transformado por Adam Idźkowski. Se crearon dos edificios independientes con patios interiores. En el lugar del edificio principal que fue desmantelado se construyó una columnata en las arcadas, que conectan directamente el palacio con el jardín. Desde 1842 el Palacio Saski fue reconstruido y renovado numerosas veces.

Al palacio se le eliminó y reconstruyó el ático, se le cambió el techo para que estuviera inclinado solo por un lado, y se cambió la fachada que daba al jardín, de forma que pasó de ser noegótico a ser clasicista (en el periodo de entreguerras).

Palais de Saxe

La maquettereprésente l’état du bâtiment en 1938.

Le palais de Saxe doit son nom au roi Auguste III de la dynastie de Saxe, qui en 1713 achète un palais de style baroque appartenant à l’aristocrate Morsztyn et le reconstruit afin d’en faire la résidence royale.En 1797 le roi de Prusse achète le palais pour le Trésor.

Après les insurrections de Kościuszko et de Novembre le palais commence à tomber en ruine. On décide donc de le vendre à condition de le reconstruire. En 1837 Jan Skwarcow, un commerçant provenant de Brześć Litowski qui habite en permanence à Varsovie, devient le nouveau propriétaire.Après la reconstruction profonde le palais constitue pendant environ 20 ans l‘immeuble le plus luxueux de Varsovie.

Dans l’aile nord du palais au rez-de-chaussée se situe le magasin de vin de Antoni Bysieński, où sauf des vins hongrois, du Rhin et des champagnes on peut toujours trouver des huîtres fraîches, des agrumes et des harengs de Pays-Bas. À côté se trouve le magasin de la couture française de Mademoiselle Adela Hoffman et la manufacture de parfum et de savon Fryderyk Plus. Dans cette aile habite le responsable de l’immeuble Antoni Rembiewski dont la femme Wiktoria est l’une des conspiratrices indépendantistes les plus actives sur le territoire du Royaume de Pologne sous l’occupation russe.Au premier étage habite Stanisław Loewenstein, le dentiste qui soignait gratuitement les pauvres, et Jan Oczapowski, le médecin qui a inventé le nom polonais pour l’élément oxygène.Dans l’aile sud se trouvent les appartements à plusieurs chambres appartenant aux aristocrates. Entre autres, les comtesses Zofia Ossolińska et Cecylia Lubowidzka y habitent, ainsi que la famille de Jadwiga Łuszczyńska “Deotyma”, l’auteur de “Panienka z okienka”. En outre s’y situent: le bureau de Apolinary Kątski, l’apprenti de Paganini et le directeur et fondateur de l’Institut Musical, le consulat autrichien, le magasin des cigars, la manufacture des tapisseries de papier Rahn Sukces et Vetter, l’entrepôt des selles et une grande salle de concert.Dans le palais se trouve l’école pour les filles de Mademoiselle Laura Guerin, où le fabuliste Stanisław Jachowicz travaille comme enseignant.

Sur la colonnade du palais allume le premier “soleil électrique” de Varsovie, c’est-à-dire une lampe à arc, éclairant l’allée principale du parc pendant une fête de bienfaisance.

En 1864 le palais devient le quartier général de l’arrondissement militaire de Varsovie. Après que la Pologne retrouve son indépendance en 1918, le palais devient le siège de l’état-major de l’armée polonaise, où travaillent entre autres Marian Rejewski, Henryk Zygalski et Jerzy Różycki qui ont cassé le code de l’Enigma allemand.

En 1923 une statue du prince Józef Poniatowski sculpté par Bertel Thorvaldsen est installé devant le palais. Le 2 novembre 1925 la Tombe du Soldat Inconnu est construite sous la colonnade.

Le palais est fait sauter par des troupes allemands à la fin décembre 1944. Après la guerre on reconstruit une partie de la colonnade contenant la Tombe du Soldat Inconnu, qui sert toujours comme le lieu de mémoire nationale le plus important en Pologne.

L’architecture

Dans les années 1837-1842 un palais de style baroque est reconstruit selon le projet de Wacław Ritschl et Adam Idźkowski.Deux bâtiments indépendants avec des cours intérieures sont construits. À la place du corps principal démoli du palais, une colonnade est construite sur les arcades, qui relie directement la place Piłsudski avec le Jardin de Saxe. Depuis 1842, le palais est rénové et reconstruit à plusieurs reprises. Son attique est enlevée et ensuite restaurée, ses toits à plusieurs pentes sont convertis en toits à simple face et finalement, pendant l’entre-deux-guerres, la façade des ailes du côté du jardin est converti de style neogothique en style classiciste.

Το Σαξονικό Παλάτι

Το Σαξονικό Παλάτι οφείλει το όνομά του στον Αυγούστο II Σας, ο οποίος το 1713 αγόρασε ένα παλάτι σε στυλ μπαρόκ του Morsztyn και το επέκτεινε στη βασιλική κατοικία. Το 1797, ο πρώσος βασιλιάς αγόρασε ένα παλάτι που το προόριζε για το θησαυροφυλάκιο του κράτους. Μετά τις εξεγέρσεις του Kościuszko και του Νοεμβρίου, το παλάτι άρχισε να καταστρέφεται και να μετατρέπεται σε ερείπιο, οπότε αποφασίστηκε να πουληθεί υπό τον όρο της ανοικοδόμησης. Το 1837 νέος ιδιοκτήτης του παλατιού έγινε ο Jan Skwarcow, ένας έμπορος από το Brest-Litovsk, που ζούσε μόνιμα στη Βαρσοβία.

Μετά από μια ολοκληρωμένη ανακατασκευή, το παλάτι για πάνω από 20 χρόνια ήταν το πιο αριστοκρατικό κτίριο διαμερισμάτων τότε Βαρσοβία. Στη βόρεια πτέρυγα στο ισόγειο είχε δικό του „Εμπόριο Οίνων” ο Antoni Bysieński, όπου εκτός από τα κρασιά Της Ουγγαρίας, του Ρήνου και τις Σαμπάνιες, υπήρχαν πάντα εκεί φρέσκα στρείδια, εσπεριδοειδή ή ολλανδικές ρέγγες. Δίπλα βρισκόταν το γαλλικό περιοδικό μόδας της Adela Hoffman και το ‘’Εργοστάσιο αρωμάτων και σαπουνιών Fryderyk Puls’’. Σε αυτή τη πτέρυγα έζησε ο διαχειριστής των σπιτιών Antoni Rembiewski, του οποίου η σύζυγος Βικτώρια ήταν μία από τις πιο ενεργούς συνωμότες στο Βασίλειο της Πολωνίας. Στον πρώτο όροφο έμενε ο οδοντίατρος Stanisław Loewenstein, ο οποίος θεράπευε δωρεάν τους φτωχούς και ο γιατρός Jan Oczapowski, ο συγγραφέας του „Oξυγόνο”, και στον τρίτο όροφο υπήρχε μια συλλογή έργων ζωγραφικής του Albert Wilczek.

Στη νότια πτέρυγα υπήρχαν πολυώροφα διαμερίσματα της αριστοκρατίας όπως της κόμισας Ζόφια Οσολίνσκα και της Σεσίλια Λουβολίτζκα, η κατοικία της οικογένειας Jadwiga Łuszczewska „Deotymy” και της συγγραφέα του „Κυρίες από το παράθυρο”. Επιπλέον, υπήρχε το γραφείο του διευθυντή και ιδρυτή του Ινστιτούτου Μουσικής Απόλλωνα του Kątsky, το προξενείο της Αυστρίας, εργοστάσιο σύνθεσης πούρων, Εργοστάσιο Χαρτιού Rahn Success et Vetter, κατάστημα σελοποιίας και μία μεγάλη αίθουσα συναυλιών. Στο παλάτι στεγάστηκε ένας χώρος για τα κορίτσια της κυρίας Laura Guerin, όπου ο καθηγητής Stanisław Jachowicz ήταν ένας συγγραφέας παραμυθιών, . Στην κιονοστοιχία του ανακτόρου, φώτισε ο πρώτος στην Βαρσοβία „Ηλεκτρικός ήλιος”- ένας λαμπτήρας τοξωτός, που φώτιζε την κύρια λεωφόρο του πάρκου κατά τη διάρκεια ενός φιλανθρωπικού φεστιβάλ. Το 1864 έγινε έδρα της Στρατιωτικής Διοίκησης της Βαρσοβίας, και μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας η έδρα του Γενικού Επιτελείου του Πολωνικού Στρατού, μετονομάστηκε το 1928 σε Κύριο Επιτελείο, όπου εργάστηκαν, μεταξύ άλλων ο Μαριάν Ρετζέφσκι, Χένρυκ Ζυγάλσκι και Γιέζι Ρουζίνσκι, οι οποίοι έσπασαν τον γερμανικό κώδικα της μηχανής ENIGMA. Το 1923 τοποθετήθηκε μπροστά από το παλάτι ένα μνημείο του πρίγκιπα Γιούσεφ Πονιατόβσκι, και στις 2 Νοεμβρίου 1925, τοποθέτησαν τον Τάφο του Αγνώστου Στρατιώτη. Το ανάκτορο ανατινάχτηκε από Γερμανικά στρατεύματα στα τέλη Δεκεμβρίου 1944. Ανασυγκροτήθηκε ένα μέρος των κατεστραμμένων κιονοστοιχιών και στοών και ο Τάφος του Άγνωστου Στρατιώτη, ο οποίος εξακολουθεί να είναι ο πιο σημαντικός τόπος εθνικής μνήμης στην Πολωνία.

Αρχιτεκτονική

Στα χρόνια 1837-1842 ανοικοδομήθηκε το μπαρόκ παλάτι σύμφωνα με το σχέδιο του Wacław Ritschel και μεταμορφώθηκε από τον Adam Idźkowski. Δημιουργήθηκαν ακόμη δύο ανεξάρτητα κτίρια με εσωτερικές αυλές. Στο κυρίως μέρος του κτιρίου ανεγέρθηκε κιονοστοιχία πάνω στις στοές, που συνέδεε άμεσα την πλατεία με τον κήπο. Το Σαξονικό Παλάτι από το 1842 υπήρξε πολλές φορές ανακατασκευασμένο και ανακαινισμένο. Καταργήθηκε και επανατοποθετήθηκε η σοφίτα του, οι στέγες του άλλαξαν σε μονής οροφής και η πρόσοψη των πτερυγίων άλλαξε από την πλευρά του κήπου από τα νεο-γοτθικά σε κλασικά (στη μεσοπολεμική περίοδο).

ארמון סאסקי

המיניאטורה מראה את מראה הארמון משנת 1938.

הארמון הסקסוני חייב את שמו לאוגוסט השני הסקסוני, שבשנת 1713 קנה את ארמון מורסטין הבארוק והרחיב אותו למגורים מלכותיים. בשנת 1797 רכש המלך הפרוסי את הארמון עבור אוצר המדינה. לאחר התקוממויות קושצ’יצ’קו ונובמבר החל הארמון להיכנס לחורבן, ולכן הוחלט למכור אותו בצו שיקום. בשנת 1837. יאן סקוורקוב, סוחר מברסט-ליטובסק, המתגורר לצמיתות בוורשה, הפך לבעלים החדש.

לאחר שחזור יסודי, הארמון היה בניין הדירות היוקרתי ביותר בוורשה באותה תקופה במשך למעלה מ -20 שנה. באגף הצפוני, בקומת הקרקע, היה לאנטוני ביסינסקי „הנדל ווין” שלו, שם מלבד יינות הונגריים ו ריין ושמפניות היו תמיד צדפות טריות, הדרים והרינג הולנדי. לידו התמקמו מגזין האופנה הצרפתי של אדלה הופמן ו”מפעל הבושם וסבון האסלה „Fryderyk Puls. אגף זה היה ביתו של אנטוני רמבייבסקי, שאשתו וויקטוריה הייתה אחד הקושרים הפעילים ביותר בממלכת פולין. רופא השיניים סטניסלב לוונשטיין, שטיפל בחינם בעניים, והרופא יאן אוקזפובסקי, מחבר שמו של היסוד „חמצן”, גרו בקומה הראשונה וגלריית הציורים של אלברט וילצ’ק הייתה בקומה השלישית. באגף הדרומי היו בין היתר דירות רבות של האצולה הרוזנת זופיה אוסולינסקה וססיליה לובובידסקה, דירת משפחתה של ידוויגה שושצ’בסקה „דאוטימה”, מחברת „העלמה מהחלון”. בנוסף היה שם משרד הבמאי והמייסד של המכון למוזיקה אפולינרית קאנצ’קי (תלמידו של פגניני), הקונסוליה האוסטרית, מגזין סיגר, בית החרושת לבד נייר ראכס סוקס ואטר, מחסן אוכפים ואולם קונצרטים גדול. בארמון היה פנסיון לבנות של גברת לורה גוארין, שם היה המרצה סטניסלב יאחוביץ ‚. בשדרת הארמון נדלקה הראשונה ב”שמש החשמלית „בוורשה – נורת קשת, שהאירה את השדרה הראשית של הפארק במהלך פסטיבל צדקה.

בשנת 1864 הוא הפך למפקדה של המחוז הצבאי בוורשה, ולאחר ששב לעצמאות, שם מושב המטה הכללי של הצבא הפולני, שונה בשנת 1928 למטה הראשי בו עבדו, בין היתר מריאן רייבסקי, הנריק זיגלסקי ויז’י רוז’יצקי, שהפרו את קוד ENIGMA הגרמני. בשנת 1923 הוקמה מול הארמון אנדרטה של ​​הנסיך יוזף פוניאטובסקי, הארוך ברטל תורוולדסן, וב -2 בנובמבר 1925 הוקם קבר החייל האלמוני מתחת למשחקי העמודים. הארמון פוצץ על ידי חיילים גרמנים בסוף דצמבר 1944. שוקם השבר הפגוע של ארקדות העמודים וקבר החייל האלמוני, שהוא עדיין מקום הזיכרון הלאומי החשוב ביותר בפולין.

ארכיטקטורה

בשנים 1837-1842 נבנה ארמון הבארוק מחדש על פי תכנונו של ווצלאב ריטשל, שהוסב על ידי אדם אידקובסקי. באותה תקופה נבנו שני בניינים נפרדים עם חצרות פנימיות. במקום הגופה הראשית ההרוסה הוקמה עמוד על ארקדות, שחיבר ישירות את הכיכר עם הגן. ארמון סאסקי נבנה מחדש ושופץ פעמים רבות מאז 1842. עליית הגג הוסרה ושוחזרה, הגגות הוחלפו למונו-מגרשים וחזית הכנפיים מצד הגן הוחלפה מניאו-גותית לקלאסיסטית (בתקופה שבין מלחמות העולם).