• Pałac Leopolda Kronenberga •

• Дворец Леопольда Кроненберга •

• Leopold Kronenberg’s Palace •

• Der Palast von Leopold Kronenberg •

• ПАЛАЦ ЛЕОПОЛДА КРОНЕНБЕРГА •

• Palác Leopolda Kronenberga •

• Palais de Leopold Kronenberg •

• El Palacio de Leopoldo Kronenberg •

• Palazzo di Leopold Kronenberg •

• ΤΟ ΠΑΛΑΤΙ ΤΟΥ LEOPOLD KRONENBERG •

• ארמון ליאופולד קרוננברג •

najbardziej okazała XIX wieczna rezydencja Warszawy

самая великолепная резиденция Варшавы XIX века

the most magnificent nineteenth-century residence in Warsaw

die beeindruckendste Residenz aus dem 19. Jahrhundert in Warschau

найбільш вражаюча резиденція XIX століття у Варшаві

najpôsobivejšie sídlo vo Varšave z 19. storočia

la plus magnifique résidence du XIXe siècle à Varsovie

la residencia del siglo XIX más magnífica de Varsovia

la più imponente residenza del XIX secolo a Varsavia

η πιο εντυπωσιακή κατοικία του 19ου αιώνα στη Βαρσοβία

בית המגורים המפואר ביותר של ורשה מהמאה ה -19

Pałac Leopolda Kronrnberga

Model przestawia stan budowli z roku 1874.

Oto pomnik mojej głupoty, miał powiedzieć patrząc na swój świeżo wzniesiony pałac Leopold Kronenberg (1812-1878) – multimilioner, bankier, magnat kolejowy i przemysłowiec, a jednocześnie szczodry filantrop i gorący polski patriota. Był potomkiem żydowskich kupców, ale sam został reformowanym ewangelikiem i skoligacił się z polską arystokracją. Największy w Królestwie Polskim prywatny majątek upoważniał Kronenberga do posiadania odpowiednio reprezentacyjnej siedziby rodowej w Warszawie, toteż przypisywana mu samokrytyka odnosiła się jedynie do kosztu wzniesienia rezydencji, a ten opiewał na bajońską kwotę miliona rubli w złocie. Dla porównania zbudowanie komfortowo wykończonej kamienicy kosztowało w owym czasie ok. 100 tys. rubli. Żadna z koncepcji projektowych zamówionych u warszawskich architektów nie sprostała ambicjom plutokraty, który ostatecznie zamówił projekt rezydencji u wybitnego berlińskiego twórcy Georga Hitziga, znanego tam z realizacji licznych willi, pałaców i gmachów państwowych. Wybudowana w l. 1867-1871 przy obecnym pl. Małachowskiego, została uznana za najbardziej olśniewającą spośród siedzib warszawskiej burżuazji, a jej rozmach i luksus nigdy już nie został prześcignięty. Właściciel cieszył się swym bajkowym pałacem zaledwie przez siedem lat, a jego spadkobiercy (już nie tak bogaci jak antenat) usiłowali po pewnym czasie sprzedać gmach m. in. Bankowi Państwa, Magistratowi (na siedzibę Muzeum Sztuk Pięknych) i – w 1914 r. – towarzystwu ubezpieczeniowemu „Prudential”. To ostatnie zamierzało podwyższyć gmach, ale wybuch wojny pokrzyżował plany zakupu. Ostatecznie dopiero na krótko przed następną wojną pałac przeszedł w ręce Banku Polskiego. W maju 1939 r. przeżył niewielki pożar, natomiast we wrześniu został doszczętnie wypalony podczas niemieckiego bombardowania. Solidne mury przetrwały wojnę wraz z wytwornym wystrojem elewacji i przez wiele następnych lat stały niezabezpieczone, choć oficjalnie uznano je za zabytek. Kilkakrotnie zmieniano przewidywane przeznaczenie gmachu. Ostatnia, podjęta w 1958 r. próba przekazania ruin władzom francuskim na siedzibę ambasady spełzła na niczym, Francuzi bowiem nie chcieli gmachu o „niemieckim” rodowodzie i wystąpili z wnioskiem o zezwolenie na jego rozbiórkę i budowę nowej siedziby poselstwa. Władze polskie nie wyraziły sprzeciwu. Na przełomie 1961 i 1962 r. pałac zburzono, niszcząc nawet kamienne rzeźby fasady, których szczątki kamieniarze wywieźli i przekuli na nagrobki. Obecnie o pałacu przypomina jedynie tablica na fasadzie hotelu Victoria oraz kilka potrzaskanych detali rzeźbiarskich w lapidarium przy Muzeum Ziemi w al. Na Skarpie.

Architektura

Pałac wzniesiono w formach eklektycznego neorenesansu berlińskiego. Powściągliwie dekorowaną fasadę zdobiły cztery kamienne, alegoryczne posągi dłuta Leonarda Marconiego. Centralny ryzalit zwieńczono trójkątnym frontonem, w tympanonie którego znalazła się płaskorzeźba z figurami symbolizującymi Przemysł, Handel i Naukę. Niezwykle solidnie wykonano elementy dekoracji naściennej, stosując zamiast gipsu sztukatorskiego (masowo używanego w Warszawie) ornamenty z wypalonej gliny. We wnętrzach wyróżniała się olbrzymia, kryta szklanym dachem klatka schodowa, Sala Balowa, Jadalnia, Ogród Zimowy i Biblioteka, suto dekorowane w różnych stylach historycznych, wypełnione rzeźbami, barwnymi obiciami ściennymi i malowidłami na kasetonowych stropach.

Дворец Леопольда Кроненберга

Модель изображает состояние зданий с 1870 года.

Вот памятник моей глупости, он должен был сказать, глядя на его недавно возведенный дворец Леопольда Кроненберга (1812-1878) – мультимиллионер, банкир, железнодорожный магнат и промышленник, и в то же время щедрый филантроп и горячий польский патриот. Он был потомком еврейских купцов, но сам он стал реформированным протестантом и присоединился к польской аристократии. Крупнейшая частная собственность в Королевстве Польша разрешила Кроненбергу иметь надлежащее представительство в семье в Варшаве, поэтому самокритичность, связанная с ним, связана только со стоимостью возведения резиденции, в которой речь идет о золоте золотого золота. Для сравнения, строительство комфортно законченного многоквартирного дома стоило около 100 000 в то время. рублей. Ни одна из концепций дизайна, заказанных у варшавских архитекторов, не отвечала амбициям плутократа, который в конечном итоге заказал проект резиденции от именитого берлинского создателя Георгия Хитцига, известного там для реализации многочисленных вилл, дворцов и государственных зданий. Построен в 1867-1871 гг. С текущим пл. Малаховского [Małachowskiego], был признан самым ослепительным из буржуазии в Варшаве, и его импульс и роскошь никогда не были настигнуты. Владелец наслаждался своим сказочным дворцом всего семь лет, и его наследники (уже не столько богатые, как предки) пытались через некоторое время продать здание, в том числе Государственному банку, магистрату (как место Музея изобразительных искусств) и – в 1914 году – страховой компании «Пруденциальность». Последний призвал поднять здание, но вспышка войны сорвала планы покупки. В конце концов, только незадолго до следующей войны дворец перешел в руки Банка Польши. В мае 1939 года сохранился небольшой огонь, а в сентябре он был полностью сожжен во время немецкой бомбардировки. Твердые стены пережили войну вместе с изысканным украшением фасада и на многие годы вперед были незащищенными, хотя официально были признаны памятником. Предполагаемое использование здания несколько раз менялось. Последняя попытка, предпринятая в 1958 году, передать руины французским властям на место посольства, ни к чему не привела, потому что французы не хотели построить «немецкое» происхождение и подали заявку на разрешение снести его и построить новое место службы. Польские власти не возражали. На рубеже 1961 и 1962 годов дворец был разрушен, уничтожив даже каменные скульптуры фасада, останки которых были сняты и превращены в надгробные плиты. В настоящее время только мемориальная доска на фасаде отеля Виктория и несколько разбросанных деталей скульптуры в лапидариуме в Музее Земли в Аль. На Скарпи [Na Skarpie].

Архитектура

Дворец был возведен в формах берлинского эклектического нео- ренессанса. Сдержанный фасад был украшен четырьмя каноническими аллегорическими статуями Леонардо Маркони. Центральная проекция была увенчана треугольным фронтоном, в тимпане которого был барельеф с рисунками, символизирующими Пшемыслов, Гендель и Наук. Чрезвычайно прочно сделанные элементы настенных украшений, используя вместо гипсовой штукатурки (широко применяемой в Варшаве) украшения из испеченной глины. Интерьеры отличались огромной стеклянной крышей с крышей, бальным залом, столовой, зимним садом и библиотекой, богато украшенными в различных исторических стилях, наполненными скульптурами, красочными настенными покрытиями и картинами на кессонных потолках.

Leopold Kronenberg’s Palace

The miniature shows the building in 1874.

‘This is the monument of my stupidity’ were the words which were to be said by Leopold Kronenberg (1812-1878) when he looked at his newly erected palace. Leopold Kronenberg was a millionaire, a banker, a railway tycoon and an industrialist and at the same time he was a generous philanthropist and a zealous patriot. He was the descendant of Jewish merchants, but he himself became a reform evangelical and came into relation with Polish aristocracy. As he had the biggest private wealth in the Kingdom of Poland, it entitled him to possess the accordingly representative family residence in Warsaw. His alleged self– criticism referred only to the cost of the construc tion of the residence which was estimated for millions of rouble in gold. Just to compare, the cost of building a high standard tenement was around 100 thousand roubles. None of the design concepts ordered from Warsaw architects lived up to the ambitions of this plutocrat so he eventually ordered the design from a renown designer from Berlin, George Hitzig, who was famous for designing numerous villas, palaces and public offices buildings. The residence, which was build in the years 1867-1871 near the present Małachowski Square, was considered the most magnificent residence of the Warsaw bourgeoisie. Its magnitude and luxury was never surpassed. The owner en joyed his fabulous palace only for seven years and its heirs (who were not as rich as their ancestor) were trying, later on, to sell the building, for example, to the Bank of Poland, the Magistracy (as a place for the Museum of Fine Arts) and in 1914 to the insurance company ‘Prudential’. The latter was going to make the building higher but the outburst of the war prevented the plans of the purchase. In the end, only just before the next war, the palace became the possession of the Bank of Poland. In May 1939 it survived the small fire and then in September it was completely burnt during German bombing. The solid walls with the sophisticated elevation survived the war and throughout the next years they were left unsecured although it was officially recognized as a landmark.

The possible purposes of the building were changed many times. The last attempt of giving the ruins to the French authorities for the seat of the embassy in 1958 misfired. The French did not want the building which had ‘German’ descent so they applied for the permission to pull it down and build the new seat for the embassy. The Polish authorities did not reject the application. At the turn of 1961 and 1962 the palace was destroyed. Even the stone sculptures of the façade were demolished and their remains were taken by the stone masons and changed into the tombstones. Nowadays, the only remainder of the palace is the notice on the forefront of the Victoria hotel and some cracked sculpture details in the lapidarium in the Museum of the Earth in Na Skarpie Street.

Architecture

The palace was built in the forms of eclectic Berlin Neo-Renaissance. The modestly decorated façade had four stone allegorical statues made by Leonard Marconi. The central projection was adorned with the triangular front whose tympanum contained the relief of the figures representing Industry, Trade and Science. The elements of the wall decoration was very solid, and instead of the stucco (which was commonly used in Warsaw) the ornaments were made from baked clay. Inside, there was a distinct huge staircase with the glass roof, the Ball Room, the Living Room, the Winter Garden and the Library, which was abundantly decorated in various historical styles and full of sculptures, colourful tapestries and murals on the coffered ceilings.

Der Palast von Leopold Kronenberg

Das Modell zeigt das Gebäude im Jahr 1908.

„Das ist es also, ein Denkmal meiner Dummheit“ soll Leopold Kronenberg (1812-1878) gesagt haben, als er den fertiggestellten Palast bestaunte. Er war Multimillionär, Bankier, Schienenmagnat und Industrieller. Zugleich war er ein großzügiger Philanthrop und anerkannter polnischer Patriot. Er stammte von einer jüdischen Handelsfamilie ab, konvertierte dann zum (reformierten) Protestantismus und heiratete sich in die polnische Aristokratie ein. Das damals größte Vermögen im gesamten Königreich Polen (Kongresspolen) ermächtigte ihn zum Bau einer entsprechend repräsentativen Residenz. Seine für ihn charakteristische Selbstkritik bezog sich hierbei lediglich auf die Baukosten, die ungeheure eine Million Rubel in Gold betrugen. Zum Vergleich: der Bau eines gemütlichen Mietshauses kostete damals ca. einhunderttausend Rubel.

Der ambitionierte Plutokrat war mit keinem vorgestellten Projekt der Warschauer Architekten zufrieden. Daher wandte er sich an den hervorragenden Berliner Architekten Georg Hitzig, welcher für Projekte zahlreicher Villen, Paläste und Staatsgebäude bekannt war.

Der Kronenberg-Palast wurde in den Jahren 1867-1871 am Malachowski-Platz, der damals wegen der bis heute dort stehenden evangelischen Dreifaltigkeitskirche auch Evangelischer Platz bezeichnet wurde, erbaut. Der Koloss wurde zur hervorragendsten Residenz des Warschauer Bürgertums ernannt. Die Wucht sowie der augenscheinliche Luxus wurden seitdem nie wieder übertroffen. Leopold Kronenberg erfreute sich lediglich sieben Jahren lang an seinem Palast. Seine Erben, die nicht mehr so wohlhabend waren, versuchten das Gebäude zu verkaufen. Potenzielle Käufer waren die Polnische Bank (Bank Polski), die Stadtverwaltung, die es zum Sitz der Akademie der Bildenden Künste machen wollte, und schließlich 1914 die Versicherungsfirma Prudential, welche das Gebäude um eine Etage erhöhen wollte. Der Ausbruch des 1. Weltkrieges unterbrach den Verkaufsprozess. Erst kurz vor Ausbruch des 2. Weltkrieges ging das Eigentum auf die Polnische Bank über. Im Mai 1939 gab es im Gebäude einen Brand, ein Vorbote der eigentlichen Tragödie. Im September 1939 brannte das Gebäude durch Bombeneinschläge vollständig ab. Das solide Mauerwerk und die dekorativen Motive auf der Fassade überstanden den Krieg, wurden jedoch nie abgesichert, obwohl das Gebäude in das Denkmalschutzregister eingetragen wurde. Mehrere Male wurde die Bestimmung des leerstehenden Gebäudes geändert. 1958 übergab man es der Französischen Republik, sodass diese hier ihre Botschaft niederlassen konnte. Doch die Franzosen wollten kein Gebäude „deutscher Herkunft“ und stellten stattdessen einen Abrißantrag, um ein Gebäude nach eigenen Vorstellungen zu entwerfen. Prompt wurde der Antrag angenommen, denn der kommunistischen Regierung missfiel wiederrum die „jüdische Herkunft“ des ursprünglichen Eigentümers. 1961/1962 wurde das Gebäude abgetragen. Sogar die steinernen Fassadenfiguren wurden zerstört und von Steinmetzen in Grabplatten umgemeißelt. Heute erinnert lediglich eine Gedenkplatte auf der Außenfassade des Victoria-Hotels und kaum erkennbare steinerne Details im Museum der Erde an der AlejanaSkarpiean die Existenz des Kronenberg-Palastes.

Architektur

Der Palast wurde im Stil des Eklektizismus errichtet. Die Fassade wurde sehr dezent dekoriert. Den Blick zogen jedoch vier steinerne allegorische Figuren von Leonardo Marconi an. Das Risalit wurde von einem dreieckigen Fronton abgeschlossen, im Tympanon fanden sich Figuren, die Industrie, Handel und Wissenschaft symbolisierten. An der Außenwand wurde statt Gips, was in Warschau damals üblich war, gebrannter Ton für die Ausfertigung von Verzierelementen benutzt Im Innenbereich ist vor allem das riesige, mit einem Glasdach bedeckte, Treppenhaus hervorzuheben. Des Weiteren gab es einen Ballsaal, einen Speisesaal, einen Wintergarten und eine Bibliothek. Alle Räume mit reichen Verzierungen, Figuren und Malereien.

Palazzo di Leopold Kronenberg

Il modellino rappresenta l’edificio nell’anno 1874.

„Ecco il monumento della mia stupidità’” disse probabilmente Leopold Kronenberg guardando il suo palazzo appena costruito. Kronenberg (1812-1878) fu multimilionario, banchiere, magnate ferroviario, industriale e contemporaneamente filantropo generoso e un vero patriota polacco. Fu discendente dei mercanti ebrei ma diventò calvinista e si alleò con l’aristocrazia polacca. Il più grande patrimonio privato nel Regno di Polonia autorizzava Kronenberg ad avere un adeguatamente rappresentativa residenza della famiglia a Varsavia perciò la sua autocritica riguardava solo il costo del palazzo che ammontò a una somma ingente di un milione di rubel [valuta russa] di oro. In confronto, costruire una normale casa lussuosa di allora costò centomila di rubel. Nessuna delle concezioni degli architetti a Varsavia soddisfece l’ambizione del magnate che finalmente ordinò il progetto di Georg Hitzig, un architetto di Berlino, autore di tanti edifici statali e palazzi. L’edificio costruito negli anni 1867-1871 nella piazza di Małachowski (si chiama così anche adesso) era considerato il più lussuoso e spettacolare di tutte le residenze della borghesia di Varsavia. Il suo splendore non era mai stato sconfitto. Il proprietario beneficiava del suo palazzo fiabesco solo per 7 anni, invece i suoi eredi (non così ricchi come Kronenberg) cercavano di venderlo alla Banca Nazionale oppure all’ufficio del sindaco per la sede del museo delle belle arti e compagnia di assicurazione „Prudential” nel 1914. La compagnia voleva ampliare l’edificio ma la Prima Guerra Mondiale impedì di realizzare questo progetto. Finalmente il palazzo diventò la sede della Banca Nazionale poco prima della Seconda Guerra Mondiale. Nel maggio 1939 sopravvisse un piccolo incendio ma fu completamente distrutto dalle bombe tedesche nel settembre 1939. Rimasero solo i muri abbastanza solidi, con un elevazione decorativa. Per anni dopo la guerra stavano senza protezione sebbene l’edificio sia stato iscritto nel registro dei monumenti storici. Tante volte il governo comunista di Polonia cambiava il destino del resto di palazzo. L’ultima prova a riportare la vita nel palazzo era il trasferimento della proprietà al governo francese per localizzarci l’ambasciata francese. I francesi rifiutarono l’offerta argomentando che non vorrebbero un edificio con legami tedeschi e proposero di demolire la costruzione. Il governo polacco non sollevò obiezioni e il palazzo fu demolito distruggendo anche le sculture di pietra della facciata. La pietra che veniva dalle sculture era riusata come il materiale per le tombe. Adesso c’è solo una lavagna che ricorda il palazzo e si trova sulla facciata dell’albergo Victoria. È rimasto qualche dettaglio delle sculture nel Lapidarium nel Muzeum Ziemi [Museo della Terra] in via Na Skarpie.

L’ARCHITETTURA

Il palazzo fu costruito secondo le forme del neo rinascimento eclettico tipico per l’architettura berlinese. La facciata modestamente decorata aveva quattro monumenti di pietra realizzati da Leonard Marconi. L’avancorpo centrale era dominato da un fontone triangolare con una scultura composta dalle figure che simbolizzavano industria, commercio e scienza in un timpano. Gli elementi di decorazione delle pareti erano fatti in modo eccezionalmente solido, grazie all’uso di un’argilla fumata invece di gesso. Dentro il palazzo si notava subito una colossale scalinata coperta da un tetto vetrato, Sala da Ballo, sala da pranzo, un giardino invernale e una libraria, decorate secondo vari stili storici, piene delle sculture, colorite tappezzerie e pitture su dei soffitti a cassette.

Palác Leopolda Kronenberga

Model ukazuje stav budovy z 1874 roku.

Toto je pomník mojej hlúposti, mal povedať pozerajúc na svoj čerstvo postavený palác Leopold Kronenberg (1812-1878) – multimilionár, bankár, železničný magnát a priemyselník, a zároveň štedrý filantrop a veľký poľský vlastenec. Pochádzal z rodiny židovských obchodníkov, ale sam zostal reformovaným evanjelikom a zviazal sa s poľskou aristokraciou. Najväčší v Poľskom kráľovstve súkromný majetok oprávňoval Kronenberga, aby vlastnil vhodné reprezentačné rodové sídlo vo Varšave, preto sa prisúdzovaná mu samokritika vzťahovala len na náklady na výstavbu rezidencie, obrovskú čiastku milióna rubľov v zlate. Pre porovnanie výstavba luxusne dokončného činžového domu stála v tejto dobe cca. 100 tisíc rubľov. Žiadna z projektových koncepcií objednaných u varšavských architektov nebola schopná naplniť ambície plutokrata, ktorý konečne objednal projekt rezidencie u významného berlínskeho tvorcu Georga Hitziga, známeho z realizácií početných víl, palácov a štátnych budov. Budova postavená v rokoch 1867-1871 pri dnešnom námestí Małachowského, bola uznaná najviac očarujúcim zo sídel varšavskej buržoázie, a jej veľkoleposť a luxus už nikdy neboli dohnané. Majiteľ sa tešil svojim rozprávkovým domom len po dobu siedmich rokov, a jeho dediči (už nie tak bohatí ako predok) sa snažili po istom čase predať stavbu o.i. Štátnej banke, Magistrátu (na sídlo Múzea výtvarného umenia) a – v 1914 – poisťovni „Prudential“. Táto podsledná plánovala zvýšiť budovu, ale vypuknutie vojny znemožnilo realizáciu plánu nákupu. Konečne až krátko pred nasledujúcou vojnou sa palác dostal do vlastníctva Poľskej banky. V máji 1939 zažil malý požiar, zase v septembri úplne zhorel v dôsledku nemeckého bombardovania. Solídne múry pretrvali vojnu spolu s luxusnou výzdobou fasády a po mnoho ďalších rokov boli nezabezpečené, hoci boli oficiálne považované za historickú pamiatku. Predpokladané určenie budovy sa niekoľkokrát menilo. Posledná snaha, v roku 1958 o odovzdanie zrúcaniny francúzskemu veľvyslanectvu bola neúspešná, pretože Francúzi nechceli budovu „nemeckého“ pôvodu a podali žiadosť o jej rozobranie a výstavbu nového sídla veľvyslanectva. Poľské štátne orgány nemali výhrady. Na prelome 1961 a 1962 bol palác zbúraný, zničené boli aj kamenné sochy fasády, ktorých zvýšky kamenári odviezli a prekovali na náhrobky. Súčasne o paláci pripomína len tabuľka na fasáde hotela Victoria a niekoľko rozbitých sochárských detailov v lapidáriu pri Múzeu zeme v al. Na Skarpie.

Architektúra

Palác bol postavený vo formách eklektickej berlínskej novorenesancie. Skromnú dekoráciu fasády zdobili štyri kamenné, alegorické sochy, diela Leonarda Marconiho. Centrálny rizalit bol dokončený trojuholníkovým frontónom, v tympanóne sa nachádzal reliéf s figúrami symbolizujúcimi Priemysel, Obchod a Vedu. Mimoriadne solídne boli vykonané prvky nástennej dekorácie, kde namiesto dekoračnej sadry boli použité ornamenty z vypálenej hliny. V interiéri vynikalo obrovské, pokryté sklenenou strechou schodisko, Plesová sála, Jedáleň, Zimná záhrada a knižnica, bohato dekorované v rôznych historických štýloch, plné sôch, farebných stenných obkladov a malieb na kazetových stropoch.

ПАЛАЦ ЛЕОПОЛДА КРОНЕНБЕРГА

Макетпрезентуєбудівлю станомна 1908 рік.

«Це пам’ятник моїй дурості»промовив, дивлячисьнасвійщойнозведенийпалацЛеопольдКроненберг (1812-1878) – мультимільйонер, банкір, залізничний магнаттапромисловець, азаразомщедрийфілантропіпалкийпольськийпатріот.Спадкоємець єврейськихкупців за походженням, вінстав протестантом, поріднившись із польською аристократією. НайбільшийуКоролівствіПольськомуприватнийкапіталспонукав Кроненбергадоволодіння престижним родовим маєткомуВаршаві.Самокритикамагната стосувалася вартостіпобудови резиденції, яка сягала мільйона рублів у золоті.Для порівняння,у ті часи побудоварозкішно оздобленогобудинкукоштувалаблизько 100 тисячрублів. Жоден з проектів,запропонованихваршавськими архітекторами не задоволяв амбіції плутократа.Проект резиденціїбув замовлений увидатногоберлінського митцяГеоргаХітціга, який славився своїмипроектамиприватних вілл, палаців i державних закладів. Палац Леопольда Кроненберга був збудованийпротягом 1867-1871 років присучаснійплощіМалаховського і був визнаний найчарівнішимзпосередсадиб варшавської буржуазії.Їїрозмахтарозкішніколи не були перевершені. Господартішивсясвоїм казковим палацомнапротязі семи років, а його спадкоємці (вже не такі багаті як предок) намагалися продати палац Державному банку (Bank Państwa), магістратові під садибу Музею мистецтва (Muzeum Sztuk Pięknych),страховому товариству „Prudential”(1914р.). Товариство планувало зробити надбудову, алепочатоквійни перекреслив усі плани. Палацне надовго перейшовдо рук БанкуПольського тільки переднаступною війною. У травні 1939 р. будинок зазнав невеликої пожежі, ау вересніповністю згорів під час німецького бомбардування. Міцністінита вишукано оздоблений фасад пережили війну,але протягом багатьох наступних років залишалися занедбаними, не зважаючи, що офіційно мали статус пам’ятки архітектури. Протягом цього часу багато разів змінювалося майбутнє призначення садиби.Остання, здійснена в1958 р., спробапередати руїнупід посольство Франціїзійшла нанівець;французине погодилисяна палац з „німецьким” коріннямізвернулисяз проханнямдозволитийогодемонтаж задля побудови новоїбудівлі посольства. Влада Польщіне висловила заперечення. На зламі 1961 та 1962 роківпалац було зруйновано.Були знищені навітьелементи кам’яного різьбленняфасаду, залишки яких каменярі вивезли та переробили на могильні пам’ятники. Сьогодні про палац нагадує лише меморіальна табличканафасадіготелюSofitel Victoria та декількапотрощенихфрагментів різьбленняу лапідаріїприМузеїЗемлі, щона алеїНаСкарпі.

Архітектура

Палацбув збудованийустиліеклектичногоберлінського неоренесансу. Стриманодекорований фасад був оздобленийчотирмакам’янимиалегоричнимискульптурами, виконанимиЛеонардо Марконі. Центральний ризалітдовершував трикутний фронтон, тимпан якої містиввирізьблені фігурні символиПромисловості, ТоргівлітаНауки. Міцні елементи оздоби стін були виконанііз випаленої глини(замістьгіпсу,якиймасово застосовувався для таких цілейу Варшаві). Неймовірне враження справляли:величезна, вкритаскляним дахомсходова клітка, Бальна зала, Їдальня, Зимовий садтаБібліотека, розкішно декорованіу різних стилях, оздоблені різьбленням, барвистимишпалерамита розписом на кесонних стелях.

El Palacio de Leopoldo Kronenberg

La miniatura presenta el aspecto del edificio en el año 1874.

Este es el monumento a mi estupidez, dijo mirando a su recién construido palacio Leopold Kronenberg (1812-1878), quien era multimillonario, banquero, industrial y magnate del ferrocarril y al mismo tiempo, generoso filántropo y gran patriota polaco. Él era un descendiente de comerciantes judíos, pero se convirtió al evangelismo fue relacionado con la aristocracia polaca. La posesión de la fortuna más grande del Reino de Polonia autorizaba a Kronenberg a mantener un lugar representativo en Varsovia. La autocrítica que se le asignaba se refería únicamente al costo de construcción de la residencia, la cual llegó a la exagerada cuota de un millón de rublos en oro. Para tener una comparación, una construcción de un cómodo edificio en aquel tiempo representaba un costo de 100 mil rublos. Ninguno de los conceptos de diseño presentados por los arquitectos de Varsovia no colmó las ambiciones del plutócrata, el cual finalmente ordenó el proyecto de su residencia al destacado artista de Berlín Georg Hitzig, conocido allí por la realización de numerosas villas, palacios y edificios del gobierno. Construído en los años 1867-1871 cerca de la actual plaza de Malachowski, fue considerado como el lugar más impresionane de la burguesía de Varsovia, y su riqueza y lujo nunca fueron alcanzados por otra construcción. El propietario pudo disfru tar de su encantador palacio solo durante siete años, y sus herederos (no tan ricos como su antecesor) intentaron vender el edificio después de un tiempo al Banco Nacional, al Magistrado (como sede del Museo de Bellas Artes) y en el año 1914 al agente de seguros “Prudential”. Este último pretendió aumentar la contrucción , pero con el co mienzo de la guerra los planes de compra acabaron siendo fallidos. Finalmente poco antes de la siguiente guerra el palacio paso a ser propiedad del Banco de Polonia.

En mayo de 1939, sufrió un pequeño incendio, sin embargo en septiempre del mismo año fue completamente quemado durante los ataques de la aviación alemana. Los sólidos muros sobrevivieron la guerra junto con la refinada decoración de su fachada y durante los siguientes años se sostuvieron sin ninguna aseguración, a pesar de que fueron anunciados oficialmente como monumento.

La asignación prevista del edificio cambió numerosas veces. Finalmente en 1958, el intento de tranferencia al gobierno francés no se llevo a cabo debido a que los franceses no querían un edificio que tuviera una genealogía “alemana”, por lo cual solicitaron la autorización para demolerlo para la construcción de nuevas instalacio nes. El gobierno polaco no expreso su oposición. Entre 1961 y 1962, el palacio fue destruido. Fueron demolidas incluso las esculturas de piedra de la fachada cuyos restos fueron convertidos por los escultores en lápidas. Actualmente el palacio es recordado gracias a una tablilla en la fachada del hotel Victoria y algunos detalles de escultura en el lapidario del Museo de la Tierra en la calle “na skarpie”.

Arquitectura

El palacio fue construído en forma ecléctica del neo-renacimiento de Berlin. La decoración de la fachada fue realizada con cuatro estatuas alegóricas de piedra, realizadas por el escoplo de Leonardo Marconi.

Palais de Leopold Kronenberg

La maquette représente l’état du bâtiment en 1908.

„Ceci est un monument à ma bêtise”. C’est que Leopold Kronenberg est censé avoir dit en regardant son palais nouvellement érigé. Kronenberg était banquier, industriel, magnat ferroviaire, multimillionnaire et en même temps un philanthrope généreux et un fervent patriote polonais. Il provient de famille des commerçants juifs, mais il devient lui-même évangélique reformé et s’allie à la noblesse polonaise. Étant l’homme le plus riche au Royaume de Pologne, il se croit justifié d’ériger une résidence à Varsovie dont la magnificence correspondrait à sa fortune. Son autocritique supposé se réfère à un coût exorbitant de la construction, qui atteint le montant d’un million de roubles-or.

À titre de comparaison, la construction d’un immeuble à logements luxueux à cette époque-là coûte 100 milles roubles-or. Aucun des projets des architectes varsoviens ne satisfait à l’ambition du ploutocrate, qui finit par engageant un architecte notable berlinois Georg Hitzig, renommé pour ses villas, palais et bâtiments publics. Le palais, construit dans les années 1869-71 sur la place de Małachowski d’aujourd’hui, est immédiatement reconnu comme la plus extraordinaire des résidences de la bourgeoise varsovienne, dont la splendeur n’est jamais surpassée. Kronenberg profite de son magnifique palais pendant seulement sept ans, et ensuite ses héritiers, qui ne sont pas aussi riches que lui, essayent de vendre le bâtiment à la Banque d’État, à la Mairie et enfin en 1914 à la compagnie d’assurance Prudential. Ce dernier envisage d’élever le bâtiment d’un étage, mais le déclenchement de la guerre contrecarre les plans de vente. Finalement, c’est seulement peu de temps avant la Deuxième Guerre Mondiale que le palais est acheté par la Banque de Pologne. En mai 1939 l’édifice endure un incendie mineur, pourtant en septembre l’intérieur du palais est complètement brûlé à cause du bombardement allemand. Les murs solides avec un décor riche de la façade survivent à la guerre et ensuite l’édifice est abandonné et se dégrade, bien qu’il soit oficiellement classé comme monument historique. La dernière tentative de transfert du bâtiment au gouvernement français en tant qu’un siège de l’ambassade échoue parce que les Français ne veulent pas d’édifice dans le style « bourgeois allemand » et donc ils demandent l’autorisation de le démolir et de construire une nouvelle ambassade à sa place. Les autorités polonaises ne s’y opposent pas. Au tournant de 1961 et 1962 le palais est rasé. Même les sculptures en pierre de la façade sont détruits et leurs débris sont transformés en pierres tombales.Aujourd’hui les seuls souvenirs du palais sont une plaque commémorative sur la façade de l’hôtel Victoria et quelques fragments brisés des sculptures dans la Musée de la Terre sur la rue Na Skarpie.

L’architecture

Le palais est construit dans le style de néo-renaissance éclectique berlinois. Une façade sobre est ornée de quatre statues allégoriques sculptées par Leonard Marconi. Un avant-corps central est couronné d’un fronton triangulaire dans le tympan duquel se trouve un bas-relief avec des figures symbolisant l’industrie, le commerce et la science. La décoration murale est extrêmement solide, utilisant de l’argile brûlée à la place de la plâtre. Parmi les pièces du bâtiment le plus d’attention méritent: un immense escalier recouvert d’une verrière,la salle de bal, la salle à manger, le jardin d’hiver et la bibliothèque. Ils sont tousrichement décorés dans divers styles historiques, remplis de sculptures, de revêtements muraux colorés et de peintures sur plafonds à caissons.

ΤΟ ΠΑΛΑΤΙ ΤΟΥ LEOPOLD KRONENBERG

O μοντέλο απεικονίζει το κτίριο το 1908.

Εδώ είναι ένα μνημείο της ανόησής μου, έπρεπε να πει κοιτάζοντας το νεοϊδρυθέν παλάτι του ο Leopold Kronenberg (1812-1878) – ένας πολυεκατομμυριούχος, τραπεζίτης, σιδηροδρομικός μεγιστάνας και βιομήχανος, και ταυτόχρονα ένας γενναιόδωρος φιλάνθρωπος και ένας ζεστός πολωνός πατριώτης. Ήταν απόγονος Εβραίων εμπόρων, αλλά ο ίδιος έγινε μεταρρυθμισμένος προτεσταντικός και εντάχθηκε στην πολωνική αριστοκρατία. Το μεγαλύτερο ιδιωτικό ακίνητο στο Βασίλειο της Πολωνίας εξουσιοδότησε τον Kronenberg να έχει μια αντιπροσωπευτική έδρα της οικογένειας στη Βαρσοβία, οπότε η αυτοκριτική που του αποδόθηκε αφορούσε μόνο το κόστος της ανέγερσης της οικείας, το οποίο αναφερόταν σε ένα ποσό ύψους ενός εκατομμυρίου ρουβλιών σε χρυσό. Για λόγους σύγκρισης, η κατασκευή ενός άνετα τελειοποιημένου σπιτιού κόστιζε περίπου 100.000 ρούβλια εκείνη την εποχή. Καμία από τις έννοιες σχεδιασμού που παραγγέλθηκαν από τους αρχιτέκτονες της Βαρσοβίας δεν ανταποκρίθηκε στη φιλοδοξία του πλουτοκράτη, ο οποίος τελικά παρήγγειλε ένα έργο κατοικίας από τον διάσημο δημιουργό του Βερολίνου, Georg Hitzig, που ήταν γνωστός εκεί για την υλοποίηση πολλών βιλών, παλατιών και κρατικών κτιρίων. Χτίστηκε το 1867-1871 στη σημερινή πλατεία Μαλαχοβσκιέγκο. Αναγνωρίστηκε ως το πιο εκθαμβωτικό της αστικής τάξης στη Βαρσοβία όπου η πολυτέλειά του και η πολυκοσμία του δεν έχουν ξεπεραστεί ποτέ. Ο ιδιοκτήτης απολάμβανε το παραμυθένιο παλάτι του για επτά μόνο χρόνια και οι κληρονόμοι του (που δεν είναι πια πλούσιοι όπως ο πρόγονος) προσπάθησαν μετά από κάποιο διάστημα να πουλήσουν το κτίριο, μεταξύ άλλων στην κρατική τράπεζα, στον δικαστή (που προοριζόταν για έδρα του Μουσείου Καλών Τεχνών) και – το 1914 – στην ασφαλιστική εταιρεία „Prudential”. Η τελευταία σκόπευε να ανεγείρει το κτίριο, αλλά το ξέσπασμα του πολέμου κατέστρεψε τα σχέδια αγοράς. Τελικά, λίγο πριν τον επόμενο πόλεμο, το παλάτι πέρασε στα χέρια της Τράπεζας της Πολωνίας. Τον Μάιο του 1939, επιβίωσε μια μικρή πυρκαγιά, ενώ τον Σεπτέμβριο καταστράφηκε εντελώς κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού από τους Γερμανούς. Τα στερεά τείχη επέζησαν από τον πόλεμο μαζί με την εκλεπτυσμένη διακόσμηση της πρόσοψης και για πολλά χρόνια ήταν απροστάτευτα, αν και αναγνωρίστηκαν επισήμως ως μνημείο. Η προβλεπόμενη χρήση του κτιρίου έχει αλλάξει αρκετές φορές. Η τελευταία απόπειρα, που διεξήχθη το 1958, για τη μεταφορά των ερειπίων στις γαλλικές αρχές στην έδρα της πρεσβείας απέτυχε επειδή οι Γάλλοι δεν ήθελαν ένα κτίριο με «γερμανική» καταγωγή και ζήτησαν άδεια να το κατεδαφίσουν και να χτίσουν μια νέα έδρα. Οι πολωνικές αρχές δεν έφεραν αντιρρήσεις. Στα τέλη του 1961 και στις αρχές του 1962, το παλάτι κατεδαφίστηκε, καταστρέφοντας ακόμη και τα πέτρινα γλυπτά της πρόσοψης, τα υπολείμματα των οποίων απομακρύνθηκαν και μετατράπηκαν σε ταφόπλακες. Επί του παρόντος, μόνο η πλάκα στην πρόσοψη του ξενοδοχείου Victoria θυμίζει το παλάτι και λίγες λεπτομέρειες διάσπαρτων γλυπτών στο Μουσείο της Γης.

Αρχιτεκτονική

Το ανάκτορο ανεγέρθηκε στις μορφές της εκλεκτικής νεοαναγεννησιακής περιόδου του Βερολίνου. Η πρόσοψη ήταν διακοσμημένη με τέσσερα πέτρινα, αλληγορικά αγάλματα από τον Leonardo Marconi. Η κεντρική προβολή στέφθηκε με ένα τριγωνικό αετώμιο, στο αρχιτεκτονικό τυμπάνιο του οποίου υπήρχε ένα ανάγλυφο με εικόνες που συμβολίζουν την Βιομηχανία, το Εμπόριο και την Παιδεία. Με εξαιρετική προσοχή και λεπτομέρεια διακοσμήθηκαν με διάφορα στοιχεία οι τοίχοι, χρησιμοποιώντας αντί για γυψομάρμαρο (που χρησιμοποιείται μαζικά στη Βαρσοβία) στολίδια από ψημένο πηλό. Οι εσωτερικοί χώροι χαρακτηρίστηκαν από τεράστια σκάλα με γυάλινη οροφή, αίθουσα χορού, τραπεζαρία, χειμερινό κήπο και βιβλιοθήκη, όλα πλούσια διακοσμημένα σε διάφορα ιστορικά στυλ, γεμάτα γλυπτά, πολύχρωμες επενδύσεις τοίχων και πίνακες ζωγραφικής σε οροφές με κασέλες.

ארמון ליאופולד קרוננברג

אלף שמונה מאות שבעים וארבע המודל מייצג את מצב הבניין מהשנה

הנה אנדרטה לטיפשותי, הוא היה צריך לומר כשהוא מביט בארמונו החדש שהוקם לאופולד קרוננברג (1812-1878) – מולטי מיליונר, בנקאי, איש רכבת ותעשיין, ובאותה עת פילנתרופ נדיב ופטריוט פולני לוהט. הוא היה צאצא של סוחרים יהודים, אך הוא עצמו הפך לפרוטסטנט מתוקן והוא הצטרף לאצולה הפולנית. הנכס הפרטי הגדול ביותר בממלכת פולין אישר לקרוננברג מקום מושב מייצג של המשפחה בוורשה, ולכן הביקורת העצמית המיוחסת לו התייחסה רק לעלות הקמת אחוזה, שהתייחסה לסכום באוג’ן של מיליון רובל בזהב. לשם השוואה, בניית בית דירות מוגמר בנוחות עלתה באותה תקופה בסביבות 100,000. רובל. אף אחד ממושגי העיצוב שהוזמנו מאדריכלי ורשה לא עמד בשאיפתו של הפלוטוקרט, שבסופו של דבר הזמין פרויקט מגורים מיוצר ברלין הנודע גאורג היציג, הידוע שם ביישום וילות, ארמונות ומבני מדינה רבים. נבנה בשנת 1867-1871 ב pl הנוכחי. מלחובסקייגו, הוכרה כמסנוורת הבורגנות ביותר בוורשה, ותנופה ויוקרה מעולם לא הושלטו. הבעלים נהנה מארמונו מהאגדות במשך שבע שנים בלבד, ויורשיו (שכבר אינם עשירים כמו האב הקדמון) ניסו לאחר זמן מה למכור את הבניין, בין היתר. הבנק הממלכתי, השלום (כמטה המוזיאון לאמנויות יפות) ובשנת 1914 – חברת הביטוח „פרודנציאל”. האחרון התכוון להעלות את הבניין, אך פרוץ המלחמה סיכל את תוכניות הרכישה. בסופו של דבר, רק זמן קצר לפני המלחמה הבאה, עבר הארמון לידי בנק פולין. במאי 1939 שרדה שריפה קטנה ואילו בספטמבר היא נשרפה לחלוטין במהלך ההפצצה הגרמנית. הקירות המוצקים שרדו את המלחמה יחד עם הקישוט המעודן של החזית ובמשך שנים רבות קדימה הם לא היו מוגנים, אם כי הוכרו רשמית כאנדרטה.

השימוש המיועד במבנה שונה מספר פעמים. הניסיון האחרון, שנעשה בשנת 1958, להעביר את ההריסות לרשויות הצרפתיות למושב השגרירות נכשל, הצרפתים לא רצו בניין שמוצאו „גרמני” וביקשו רשות להרוס אותו ולבנות מושב חדש של הצבא. הרשויות בפולין לא התנגדו. בתחילת 1961 ו -1962 נהרס הארמון, והשמיד אפילו את פסלי האבן של החזית, ששרידיה הוסרו על ידי בנאים והפכו למצבות. נכון לעכשיו, רק הלוח על חזית המלון ויקטוריה וכמה פרטי פיסול מפוסלים בלפידריום במוזיאון כדור הארץ באל. נה סקארפי.

אדריכלות

הארמון הוקם בצורות הניאו-רנסנס האקלקטי בברלין. החזית המאופקת עוטרה בארבעה פסלי אבן אלגוריים מאת לאונרדו מרקוני. התחזית המרכזית הונחה על ידי משולש משולש, שבטימפום היה תבליט בסיס עם דמויות המסמלות את פשמישל, הנדל ונאוק. אלמנטים מעוצבים במיוחד של קישוטים לקירות, במקום במקום טיח גבס (בשימוש מאסיבי בוורשה) קישוטים מחימר אפוי. החלקים הפנימיים סומנו על ידי גרם מדרגות ענק המכוסה גג זכוכית, אולם הנשפים, חדר האוכל, גן החורף והספרייה, מעוצב בצורה עשירה בסגנונות היסטוריים שונים, מלאים בפסלים, חיפויי קיר צבעוניים וציורים על תקרות מקופצות.